تادائو آندو

تادائو آندو
Image and video hosting by TinyPic

 

معمار نور و سکوت

تاداو آندو در سال 1941 در اوساکای ژاپن به دنیا آمد، آندو از سن 10-17 سالگی در یک کارگاه نجاری کار می کرد. وی اغلب به ساخت مدل های چوبی از کشتی و هواپیما می پرداخت، او صنعت و ساختار سنتی چوبی ژاپنی را از یک نجار که مغازه ی او در خیابان مقابل خانه شان بود، فرا گرفت.

از سال 1962-1969، در دهه ی 20 سالگی، آندو تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت، که او را به خارج از ژاپن برای مشاهده ی معابد، مقابر و چای خانه ها، به اروپا، آفریقا و آمریکا برد. او معماری را با رفتن و دیدن ساختمان های واقعی و مطالعه ی کتاب هایی در مورد کارهای معمارانی از قبیل : لوکوربوزیه، میس ون در روهه، آلوار آلتو، فرنک لوید رایت و لویی کان یاد گرفت. وی قبل از بازگشت به اوساکا در سن 28 سالگی و باز کردن دفترش، به عنوان استادیار در دانشگاه های توکیو، هاروارد، کلومبیا بوده است.

تقریباً همه پروژه های وی، از بتن عریان به عنوان ماده اولیه ساخته شده اند. او برای به دست آوردن بتن نرم تمیز و کامل برای ساختمان هایش، دقت زیادی در ساخت و قالب گیری فرم های بتنی می کرد.

اکثر پروژه های تادائو آندو در ژاپن قرار دارند و به طور متمرکز در اوساکا، جایی که او به دنیا آمده بزرگ شده و هم اکنون زندگی و کار می کند. علاوه بر یک سری ساختمان های مذهبی، وی موزه ها، ساختمانهای تجاری که شامل ادارات، کارخانجات و مراکز خرید می باشد را طراحی کرده است. به هرحال خط مشی حرفه ای او با پروژه های مسکونی شروع شده.

آثار:

  • Tomishima House, Osaka, Japan, 1973
  • Uchida House, 1974
  • Uno House, Kyoto, Japan, 1974
  • Hiraoka House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1974
  • Shibata House, Ashiya, Hyogo Prefecture, Japan, 1974
  • Tatsumi House, Osaka, Japan, 1975
  • Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
  • Takahashi House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
  • Matsumura House, Kobe, Japan, 1975
  • Row House (Azuma House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
  • Hirabayashi House, Osaka Prefecture, Japan, 1976
  • Bansho House, Aichi Prefecture, Japan, 1976
  • Tezukayama Tower Plaza, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
  • Tezukayama House-Manabe House, Osaka, Japan, 1977
  • Wall House (Matsumoto House), Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1977
  • Glass Block House (Ishihara House), Osaka, Japan, 1978
  • Okusu House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1978
  • Glass Block Wall (Horiuchi House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
  • Katayama Building, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1979
  • Onishi House, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
  • Matsutani House, Kyoto, Japan, 1979
  • Ueda House, Okayama Prefecture, Japan, 1979
  • STEP, Takamatsu, Kagawa Prefecture, Japan, 1980
  • Matsumoto House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
  • Fuku House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
  • Bansho House Addition, Aichi Prefecture, Japan, 1981
  • Koshino House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1981
  • Kojima Housing (Sato House), Okayama Prefecture, Japan, 1981
  • Atelier in Oyodo, Osaka, Japan, 1981
  • Tea House for Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1982
  • Ishii House, Shizuoka Prefecture, Japan, 1982
  • Akabane House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1982
  • Kujo Townhouse (Izutsu House), Osaka, Japan, 1982
  • Rokko Housing One, Rokko, Hyōgo Prefecture, Japan, 1983 map
  • BIGI Atelier, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
  • Umemiya House, Kobe, Japan, 1983
  • Kaneko House, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
  • Festival, Naha, Okinawa prefecture, Japan, 1984
  • TIME'S, Kyoto, Japan, 1984
  • Koshino House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • MELROSE, Meguro, Tokyo, Japan, 1984
  • Uejo House, Osaka Prefecture, Japan, 1984
  • Ota House, Okayama Prefecture, Japan, 1984
  • Moteki House, Kobe, Japan, 1984
  • Shinsaibashi TO Building, Osaka Prefecture, Japan, 1984
  • Iwasa House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • Hata House, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • Atelier Yoshie Inaba, Shibuya, Tokyo, Japan, 1985
  • JUN Port Island Building, Kobe, Japan, 1985
  • Mon-petit-chou, Kyoto, Japan, 1985
  • Guest House for Hattori House, Osaka, Japan, 1985
  • Taiyō Cement Headquarters Building, Osaka, Japan, 1986
  • TS Building, Osaka, Japan, 1986
  • Chapel on Mount Rokko, Kobe, Japan, 1986
  • OLD/NEW Rokko, Kobe, Japan, 1986
  • Kidosaki House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
  • Fukuhara Clinic, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
  • Sasaki House, Minato, Tokyo, Japan, 1986
  • Main Pavilion for Tennoji Fair, Osaka, Japan, 1987
  • Karaza Theater, 1987
  • Ueda House Addition, Okayama Prefecture, Japan, 1987
  • Church on the Water, Tomamu, Hokkaidō prefecture, Japan, 1988
  • GALLERIA akka, Osaka, Japan, 1988
  • Children's Museum, Himeji Hyōgo Prefecture, Japan, 1989
  • Church of the Light, Ibaraki, Osaka prefecture, Japan, 1989 [1] [2] map
  • COLLEZIONE, Minato, Tokyo, Japan, 1989
  • Morozoff P&P Studio, Kobe, Japan, 1989
  • RAIKA Headquarters, Osaka, Japan, 1989
  • Natsukawa Memorial Hall, Hikone, Shiga Prefecture, Japan, 1989
  • Yao Clinic, Neyagawa, Osaka Prefecture, Japan, 1989
  • Matsutani House Addition, Kyoto, Japan, 1990
  • Ito House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1990
  • Iwasa House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1990
  • Garden of Fine Arts, Osaka, Japan, 1990
  • S Building, Osaka, Japan, 1990
  • Water Temple, Awaji Island, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991 [3] map
  • Atelier in Oyodo II, Osaka, Japan, 1991
  • TIME'S II, Kyoto, Japan, 1991
  • Museum of Literature, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
  • Sayoh Housing, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
  • Minolta Seminar House, Kobe, Japan, 1991
  • Naoshima Contemporary Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 1995 [4] [5]
  • Japanese Pavilion for Expo 92, Seville, Spain, 1992
  • Otemae Art Center, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1992
  • Forest of Tombs Museum, Kumamoto Prefecture, Japan, 1992
  • Rokko Housing Two, Rokko, Kobe, Japan, 1993
  • Vitra Seminar House, Weil am Rhein, Germany, 1993
  • Gallery Noda, Kobe, Japan, 1993
  • YKK Seminar House, Chiba Prefecture, Japan, 1993
  • Suntory Museum, Osaka, Japan, 1994
  • MAXRAY Headquarters Building, Osaka, Japan, 1994
  • Chikatsu-Asuka Historical Museum, Osaka Prefecture, Japan, 1994
  • Kiyo Bank, Sakai Building, Sakai, Osaka Prefecture, Japan, 1994
  • Garden of Fine Art, Kyoto, Japan, 1994
  • Museum of wood culture, Kami, Hyōgo Prefecture, Japan, 1994
  • Inamori Auditorium, Kagoshima, Japan, 1994
  • Nariwa Museum, Okayama Prefecture, Japan, 1994
  • Atelier in Oyodo Annex, Osaka, Japan, 1995
  • Nagaragawa Convention Center, Gifu, Japan, 1995
  • Naoshima Contemporary Art Museum Annex, Naoshima, Kagawa Prefecture, Japan, 1995
  • Meditation Space, UNESCO, Paris, France, 1995
  • Shanghai Pusan Ferry Terminal, Osaka, Japan, 1996
  • Museum of Literature II, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
  • Gallery Chiisaime (Sawada House), Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
  • Museum of Gojo Culture & Annex, Gojo, Nara Prefecture, Japan, 1997
  • TOTO Seminar House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
  • Yokogurayama Natural Forest Museum, Kochi Prefecture, Japan, 1997
  • Harima Kogen Higashi Primary School & Junior High School, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
  • Koumi Kogen Museum, Nagano Prefecture, Japan, 1997
  • Eychaner/Lee House, Chicago, Illinois, 1997
  • Daikoku Denki Headquarters Building, Aichi Prefecture, Japan, 1998
  • Daylight Museum, Shiga Prefecture, Japan, 1998
  • Junichi Watanabe Memorial Hall, Sapporo, Japan, 1998
  • Asahi Shimbun Okayama Bureau, Okayama, Japan, 1998
  • Siddhartha Children and Women Hospital, Butwal, Nepal, 1998
  • Church of the Light Sunday School, Ibaraki, Osaka Prefecture, Japan, 1999
  • Rokko Housing III, Kobe, Japan, 1999
  • Shell Museum, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1999
  • FABRICA (Benetton Communication Research Center), Treviso, Italy, 2000
  • Awaji-Yumebutai, Hyōgo Prefecture, Japan, 2000 map
  • Rockfield Shizuoka Factory, Shizuoka, Japan, 2000
  • The Pulitzer Foundation for the Arts, St. Louis, Missouri, 2001 [6]
  • Komyo-ji (shrine) Saijo, Ehime prefecture, Japan (2001)
  • Ryotaro Shiba Memorial Museum, Higashiosaka, Osaka prefecture, Japan, 2001
  • Teatro Armani-Armani World Headquarters, Milan, Italy (2001)
  • Hyogo Prefectural Museum of Art, Kobe, Hyōgo Prefecture, Japan, 2002 [7]
  • Modern Art Museum of Fort Worth, Fort Worth, Texas, 2002 [8]
  • Piccadilly Gardens, Manchester, UK, 2003
  • 4x4 house, Chiyoda-ku, Tokyo, Japan, 2003
  • Chichu Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 2004 [9]
  • Langen Foundation, Hombroich near Neuss, Germany, 2004 [10]
  • Morimoto restaurant in the Chelsea Market, his first project in Manhattan, opened January 2006.
  • Omotesando Hills, Jingumae 4-Chome, Tokyo, Japan, 2006

 

مصاحبه با تادائو آندو  Image and video hosting by TinyPic کلیسای نور

 


Image and video hosting by TinyPic
معبد آب
Image and video hosting by TinyPic بنیاد لانجن
Image and video hosting by TinyPic خانه ایتو
Image and video hosting by TinyPic موزه هنرهای معاصر فورت ورث

 


مسعود ورسه ای ; ٢:٥۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱۸
    پيام هاي ديگران ()    +

 

نظریات فرانک لوید رایت در شهرسازی

   نوشته شده توسط: سعید کریمی مقدم    نوع مطلب :شهر سازی ،

 

فرانک لویدرایت،مرید«لویی سولیوان»استادمکتب شیکاگو؛اولین معمار نام آور امریکایی است که مدرسه هنرهای زیبای پاریس را نگذارنده است.به عنوان اولین نفر درایالات متحده،او معماری را کاملاًاز تقلید گذشته والتقاطی گری هارهایی بخشیده وسبکی،بی هیچ گفت و گویی،امریکایی،چون سبک نویسندگان موردعلاقه اش « والت ویتمن» و «مل ویل» را پایه نهاده است.از 1911 نفوذ او از اقیانوس اطلس می گذرد، حیطه ای جهانی می یابد، ولی به شیوه ای دیگر و بستری پنهانی تر از نفوذ معماران خردگرای اروپایی.« رایت » نیز چون اینان، یکی از  پیشگامان معماری نوست. ولی گذشتن از سنت برای او شکلی دیگر دارد . بهترین شاهد بر این، مفهوم او از « نقشه آزاد» است این مفهوم نه به یکسانی و بی تفاوتی  فضای داخلی ، بلکه کاملاً بعکس به خصوصیت بخشیدن به این فضا ختم می شود مفهوم «فضای اندامواره» ای الهام، بخش همه آثار « رایت» است. این اندازمواره بودن فضای  درونی ، اهمیت دیوارهای و سطوح کامل ، نقش مصالح خام  طبیعی ، امتناع از همۀ گونه شناسی ها و قبول تنوعی  فراوان و سرانجام ریشه گیری (بنا) در دوره نمای پیرامونی ، عناصری اند که می توانند آثاری متعدد را خصوصیت بخشند  که در خانه های خصوصی درخشیده است («اواک پارک» در 1895،« روبی هاوس»در1909،«میدوی گاردنز» در 1914،«مینیاتور» در 1923،« فالینگ واتر» در 1936، « تالی سن و ست» در 1938) ولی این عناصر به هیچ وجه [ در حد خانه] محدود نشده است( هتل امپریال توکیو در 1916، کارخانه های جانسون 1936 و 1944 ، موزه گوگنهایم نیویورک 1958)این معماری  - به گونه ای منطقی،  در ارتباط با نظریه ای در مورد استقرارانسانیقرار می گیرد که به نوعی « ضد-شهرسازی» است ، ریشه های این نظریه در سنت تفکر امریکایی  [ نسبت به شهرسازی]  نهفته است که به وسیله «جفرسون»و «امرسون» فتح باب شده است : این انگاره تمثیلی « گسترده شهری»  است که « رایت»  در سه کتاب پیاپی آن را توسعه بخشیده و در 1934 به وسیله نمونه ای غول آسا آن را به تصویر کشیده است .« فرانک لویدرایت» کتاب های متعددی منتشر کرده است که بیش از آنکه بیانگر یک «دکترین» باشند، نشانگر  نوعی رفتار و نوعی سرشت هستند . نوشته های همیشه شاعرانه و شخصی او ، گهگاه در ابهام و یا به سخنی درست تر در گفتاری  بی هیچ نظم منطقی در می غلتند.

شهر پهندشتی

فرانک  لویدرایت (1958-1934)

 تصور شهر پهندشتی از یک طرح جامع از پیش  ساخته و پرداخته نشئت نگرفته، بلکه هدف آن بیان اصول استقرار بناهای شهر است . بنابراین رایت نقشه  ای از تمام شهر ترسیم نکرد، بلکه فقط بخش ویژه ای را ارائه داد که توضیحات  مربوط به آن در همان زمان یادآور « اصول معماری ارکانیگ» وی بود: » همۀ شکلها به تمامی  باید از نظر رابطه با محل استقرار، مصالح ساختمانی ، روند ساخت و اهدافشان همگام با طبیعت باشند... ترکیبات و سیمای معماری باید متاثر از مشخصات و وضعیت توپوگرافی منطقه باشد.» طرح این خش نمونه، متکی بر یک شبکۀ شطرنجی  متشکل از خیابانهای تفکیک  شده و یک نظام مستطیل شکل در مورد سطوح تفکیکی است . شهر پهندشتی  بازتاب دهندۀ روش خاص تقسیم زمین در ایالات متحدۀ آمریکاست. این نقشه برای هر نفر حداقل یک جریب زمین را اختصاص می دهد . به علاوه مجموع زمینهای انتخاب شده برای خانه های تک واحدی به مراتب بیشتر از زمینهای انتخابی برای مجموع مقاصد  دیگر است . از لابه لای خانه های کوچک ، ساختمانهایی با اشکال گوناگون برخاسته اند . به ویژه تاسیسات  صنعتی که در طول خیابانی استقرار یافته اند  که حد غربی شهر را در بر می گیرد یک مرکز تجاری در کنار یک خیابان مورب و مجموعه ای از مدارس در مرکز ، یک محل نمایش بزرگ  یک مرکز شهری روی دریاچه و غیره .مرکز شهری در ناحیۀ وسیعی گسترده شده و شامل یک ساختمان اداری 50 طبقه، یک پارک زمینهای ورزشی ، یک باغ وحش، آکواریوم و غیره است در سواحل نهری که از دریاچۀ سد سرچشمه می گیرد دو بنای چندین طبقه قرار گرفته که شامل اداره ها و آپارتمان ها است. ساختمانهای بلند دارای فضاهای وسیعی هستند و تمامی ساختمانها توسط فضای سبز احاطه شده اند.

شهر زنده (پرتحرک)

فرانک  لویدرایت(1985)

 درسال 1932 رایت شهر مفقود را منتشر کرد در این کتاب که نیاز برای تفکیک بطور مفصل شرح داده شده بود . ضرورت از بین بردن آلودگی و شلوغی شهرها و حرکت به سمت اطراف شهر و چشم اندازهای چمنزارها احساس می شد . با درک مقادیر عظیمی از سرتا سرزمین های  موجود وی راه حل آرمانی را متصور شد بنام « شهر پهن دشتی» او دو سال بود مدل یک میدان 12 فوتی به شکل شهر پهن دشتی که به آن سفر کرده بود آماده کرد.در سال 1945 شهر مفقود را اصلاح کرد و دوباره آنرا(زمانی که تساوی اجتماعی برقرار شد ) نامگذاری کرد که توسط عکس هایی از مدل های کمکی مربوط به آن به تصویر کشیده شده است  ایمان راسخ وی  در مورد محیط ناسالم شهرها مرکز او را رها نکرد  در اوائل سال 1931 او نوشت : شهر یک پیروزی طبیعی روحیه جمعی بر بشر  است و بنابراین یک نیاز مادی از دروان طفولیت نسل ها بحساب می آید.اغتقاد من بر اینست که شهر آنگونه که امروز می شناسیم رو به نابودی است ما شاهد رشد سریع احلال و نابودی هستیم در سال 1958  وی نظری را در مورد  شهرهای پهن دشتی تغییر داده و دوباره مقاله ای را در کتاب به شهر زنده اصلاح کرد.شاگرد وی چندین دور نما از شهر فرضی را به تصویر کشید و بصورت چشم انداز تپه ای با شیب ملایم متصور شده است چمنزار زیبا ، دریاچه ورودخانه  در شهر آمده Taxi copter( تاکسی هوایی) و Atomic Barges  (قایق اتمی) انتقال فوق مدرن را ایجاد کرده سات در حالیکه در بین چشم اندزاهای طبیعی و ساختمانهایی که خودش طراحی کرده بود ، هر دو نوع ساخته شده و ناکامل چشم می خورد . در واقع رایت راه حلی را برای داشتن یک شهر سالم، انسانی و زیبات ارائه داده است

مسعود ورسه ای ; ٢:٤٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱۸
    پيام هاي ديگران ()    +

 

نظریات فرانک لوید رایت در شهرسازی

   نوشته شده توسط: سعید کریمی مقدم    نوع مطلب :شهر سازی ،

 

فرانک لویدرایت،مرید«لویی سولیوان»استادمکتب شیکاگو؛اولین معمار نام آور امریکایی است که مدرسه هنرهای زیبای پاریس را نگذارنده است.به عنوان اولین نفر درایالات متحده،او معماری را کاملاًاز تقلید گذشته والتقاطی گری هارهایی بخشیده وسبکی،بی هیچ گفت و گویی،امریکایی،چون سبک نویسندگان موردعلاقه اش « والت ویتمن» و «مل ویل» را پایه نهاده است.از 1911 نفوذ او از اقیانوس اطلس می گذرد، حیطه ای جهانی می یابد، ولی به شیوه ای دیگر و بستری پنهانی تر از نفوذ معماران خردگرای اروپایی.« رایت » نیز چون اینان، یکی از  پیشگامان معماری نوست. ولی گذشتن از سنت برای او شکلی دیگر دارد . بهترین شاهد بر این، مفهوم او از « نقشه آزاد» است این مفهوم نه به یکسانی و بی تفاوتی  فضای داخلی ، بلکه کاملاً بعکس به خصوصیت بخشیدن به این فضا ختم می شود مفهوم «فضای اندامواره» ای الهام، بخش همه آثار « رایت» است. این اندازمواره بودن فضای  درونی ، اهمیت دیوارهای و سطوح کامل ، نقش مصالح خام  طبیعی ، امتناع از همۀ گونه شناسی ها و قبول تنوعی  فراوان و سرانجام ریشه گیری (بنا) در دوره نمای پیرامونی ، عناصری اند که می توانند آثاری متعدد را خصوصیت بخشند  که در خانه های خصوصی درخشیده است («اواک پارک» در 1895،« روبی هاوس»در1909،«میدوی گاردنز» در 1914،«مینیاتور» در 1923،« فالینگ واتر» در 1936، « تالی سن و ست» در 1938) ولی این عناصر به هیچ وجه [ در حد خانه] محدود نشده است( هتل امپریال توکیو در 1916، کارخانه های جانسون 1936 و 1944 ، موزه گوگنهایم نیویورک 1958)این معماری  - به گونه ای منطقی،  در ارتباط با نظریه ای در مورد استقرارانسانیقرار می گیرد که به نوعی « ضد-شهرسازی» است ، ریشه های این نظریه در سنت تفکر امریکایی  [ نسبت به شهرسازی]  نهفته است که به وسیله «جفرسون»و «امرسون» فتح باب شده است : این انگاره تمثیلی « گسترده شهری»  است که « رایت»  در سه کتاب پیاپی آن را توسعه بخشیده و در 1934 به وسیله نمونه ای غول آسا آن را به تصویر کشیده است .« فرانک لویدرایت» کتاب های متعددی منتشر کرده است که بیش از آنکه بیانگر یک «دکترین» باشند، نشانگر  نوعی رفتار و نوعی سرشت هستند . نوشته های همیشه شاعرانه و شخصی او ، گهگاه در ابهام و یا به سخنی درست تر در گفتاری  بی هیچ نظم منطقی در می غلتند.

شهر پهندشتی

فرانک  لویدرایت (1958-1934)

 تصور شهر پهندشتی از یک طرح جامع از پیش  ساخته و پرداخته نشئت نگرفته، بلکه هدف آن بیان اصول استقرار بناهای شهر است . بنابراین رایت نقشه  ای از تمام شهر ترسیم نکرد، بلکه فقط بخش ویژه ای را ارائه داد که توضیحات  مربوط به آن در همان زمان یادآور « اصول معماری ارکانیگ» وی بود: » همۀ شکلها به تمامی  باید از نظر رابطه با محل استقرار، مصالح ساختمانی ، روند ساخت و اهدافشان همگام با طبیعت باشند... ترکیبات و سیمای معماری باید متاثر از مشخصات و وضعیت توپوگرافی منطقه باشد.» طرح این خش نمونه، متکی بر یک شبکۀ شطرنجی  متشکل از خیابانهای تفکیک  شده و یک نظام مستطیل شکل در مورد سطوح تفکیکی است . شهر پهندشتی  بازتاب دهندۀ روش خاص تقسیم زمین در ایالات متحدۀ آمریکاست. این نقشه برای هر نفر حداقل یک جریب زمین را اختصاص می دهد . به علاوه مجموع زمینهای انتخاب شده برای خانه های تک واحدی به مراتب بیشتر از زمینهای انتخابی برای مجموع مقاصد  دیگر است . از لابه لای خانه های کوچک ، ساختمانهایی با اشکال گوناگون برخاسته اند . به ویژه تاسیسات  صنعتی که در طول خیابانی استقرار یافته اند  که حد غربی شهر را در بر می گیرد یک مرکز تجاری در کنار یک خیابان مورب و مجموعه ای از مدارس در مرکز ، یک محل نمایش بزرگ  یک مرکز شهری روی دریاچه و غیره .مرکز شهری در ناحیۀ وسیعی گسترده شده و شامل یک ساختمان اداری 50 طبقه، یک پارک زمینهای ورزشی ، یک باغ وحش، آکواریوم و غیره است در سواحل نهری که از دریاچۀ سد سرچشمه می گیرد دو بنای چندین طبقه قرار گرفته که شامل اداره ها و آپارتمان ها است. ساختمانهای بلند دارای فضاهای وسیعی هستند و تمامی ساختمانها توسط فضای سبز احاطه شده اند.

شهر زنده (پرتحرک)

فرانک  لویدرایت(1985)

 درسال 1932 رایت شهر مفقود را منتشر کرد در این کتاب که نیاز برای تفکیک بطور مفصل شرح داده شده بود . ضرورت از بین بردن آلودگی و شلوغی شهرها و حرکت به سمت اطراف شهر و چشم اندازهای چمنزارها احساس می شد . با درک مقادیر عظیمی از سرتا سرزمین های  موجود وی راه حل آرمانی را متصور شد بنام « شهر پهن دشتی» او دو سال بود مدل یک میدان 12 فوتی به شکل شهر پهن دشتی که به آن سفر کرده بود آماده کرد.در سال 1945 شهر مفقود را اصلاح کرد و دوباره آنرا(زمانی که تساوی اجتماعی برقرار شد ) نامگذاری کرد که توسط عکس هایی از مدل های کمکی مربوط به آن به تصویر کشیده شده است  ایمان راسخ وی  در مورد محیط ناسالم شهرها مرکز او را رها نکرد  در اوائل سال 1931 او نوشت : شهر یک پیروزی طبیعی روحیه جمعی بر بشر  است و بنابراین یک نیاز مادی از دروان طفولیت نسل ها بحساب می آید.اغتقاد من بر اینست که شهر آنگونه که امروز می شناسیم رو به نابودی است ما شاهد رشد سریع احلال و نابودی هستیم در سال 1958  وی نظری را در مورد  شهرهای پهن دشتی تغییر داده و دوباره مقاله ای را در کتاب به شهر زنده اصلاح کرد.شاگرد وی چندین دور نما از شهر فرضی را به تصویر کشید و بصورت چشم انداز تپه ای با شیب ملایم متصور شده است چمنزار زیبا ، دریاچه ورودخانه  در شهر آمده Taxi copter( تاکسی هوایی) و Atomic Barges  (قایق اتمی) انتقال فوق مدرن را ایجاد کرده سات در حالیکه در بین چشم اندزاهای طبیعی و ساختمانهایی که خودش طراحی کرده بود ، هر دو نوع ساخته شده و ناکامل چشم می خورد . در واقع رایت راه حلی را برای داشتن یک شهر سالم، انسانی و زیبات ارائه داده است

مسعود ورسه ای ; ٢:٤٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱۸
    پيام هاي ديگران ()    +

مشاهیر معماری

Wapedia < صفحهٔ اصلی
Wiki: فرانک گری (1/2)

فرانک گری (به انگلیسی: Frank O. Gehry) معمار مشهور کانادایی/آمریکایی معاصر است.

فهرست مندرجات:
1. دوران تحصیل
2. آثار وی
3. جوایز
4. روند طراحی و اجرا
5. شکل‌ها و مصالح
6. نظرات دیگران درباره او
7. ادعای خسارت دانشگاه ام آی تی
8. منابع

1. دوران تحصیل

او در سال ۱۹۲۹ م در خانواده‌ای یهودی در شهر تورنتوی کانادا (با نام اصلی فرانک اون گلدبرگ ) دیده به جهان گشود.

او در سال ۱۹۴۷ م به همراه خانواده اش به لس آنجلس مهاجرت کردودر دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به تحصیل در رشته معماری پرداخت.

در سال ۱۹۵۶ م در دانشگاه هاروارد به تحصیل در رشته برنامه‌ریزی شهری پرداخت و هم‌زمان در دفتر ویکتور گروئن مشغول به کار شد.

ساختمان IAC در نیویو
ساختمان IAC در نیویورک

او اکنون شهروند ایالات متحده و ساکن لس آنجلس است.

2. آثار وی

در کارهای اولیه گری می‌توان تأثیراتی از معماران سوئیس و فرانسه به خصوص لوکوربوزیه مشاهده کرد.[نیازمند منبع] این تأثیرات را تا سال ۱۹۷۲ می‌توان در کارهای گری مانند استفاده از فرمهای هندسی ساده مشاهده کرد.

به طور کلی در کارهای گری نوعی گرایش مجسمه سازانه را می‌توان مشاهده کرد چه در توسعه خانه همسرش ۱۹۸۷ تا موفق‌ترین کارش در سبک فولدینگ که موزه هنرهای معاصر بیلبائو است.

او معتقد است:

من آثار هنرمندان را نگاه میکنم و هنر را به مثابه وسیله‌ای برای الهام خودم میپندارم و سعی میکنم تحت تأثیر هیچ فرهنگی نباشم در هر کارم روشهای جدید را جستجو میکنم. برای من قانون و قاعده محدود کننده وجود ندارد و اصولا مرزی بین درست و نادرست نمیدانم.[نیازمند منبع]

گری از پیشگامان عرصه معماری فولدینگ می‌باشد .ما به ازای علمی زبان معماری فولد، نظریات بحران و تداوم است. بحران یا فروپاشی در تبدیل سریع ازحالتی به حالت دیگر، مانند آب به یخ یا بخار، تجلی می‌کند. بحران یا به دو پاره شدن می‌‌انجامد یا به پیچیده شدن، در هم فرو رفتن و در هم تنیدن که مضمون معماری فولد است.[نیازمند منبع]

در این معماری که گویی در حال فرو ریختن و کج شدن است، ترتیب پلان، نما و مقطع با هم اشکال ابهام آمیزی همانند کریستالها میآفرینند.

این بازی را گری با در هم ریختن زبانهای مختلف معماری و ترکیب آنها آغاز کرده است. در بنای موزه ویترای او در وایمار آلمان، که در کارهای آیزنمن تأثیرگذاشت، اجزای معماری مکعبهای در هم تنیده و دفرمه و کج و کوژند. از همین رو بعضی معماری او را جانور گونه و کرم گونه نامیده‌اند. در کل می‌توان گفت معماری گری یک معماری شخصی و غیر تقلیدی است و بدون برنامه خاص و یک نوع عدم قطعیت در اکثریت پروژه‌های گری دیده می‌شود.[نیازمند منبع]

کارهای گری به ترتیب زمانی:

  • Merriweather Post Pavilion, and Rouse Company Headquarters, Columbia, Maryland, USA (۱۹۷۴)
  • Loyola Law School, Los Angeles, California, USA (various buildings, ۱۹۷۸*۲۰۰۲)
  • Santa Monica Place, Santa Monica, California, USA (۱۹۸۰)
  • Edgemar Retail Complex, Santa Monica, California, USA (۱۹۸۴)
  • Chiat/Day Building, Venice, California, USA (۱۹۸۵*۱۹۹۱)
  • Vitra Design Museum. Weil am Rhein, Germany (۱۹۸۹)
  • Frederick Weisman Museum of Art, University of Minnesota, Minneapolis, Minnesota, USA (۱۹۹۰)
  • Iowa Advanced Technology Laboratories, University of Iowa, Iowa City, Iowa, USA (۱۹۸۷*۱۹۹۲)
  • Center for the Visual Arts, University of Toledo, Toledo, Ohio, USA (۱۹۹۳)
  • American Center, Paris, France (۱۹۹۴)
  • The Dancing House ("Fred and Ginger"), Prague, Czech Republic (۱۹۹۵)
  • Guggenheim Museum Bilbao, Bilbao, Spain (۱۹۹۷)
  • Der Neue Zollhof, Düsseldorf, Germany (۱۹۹۹)
  • Vontz Center for Molecular Studies, University of Cincinnati, Cincinnati, Ohio, USA (۱۹۹۹)
  • DG Bank building, Pariser Platz ۳, Berlin, Germany (۲۰۰۰)
  • Experience Music Project, Seattle, Washington, USA (۲۰۰۰)
  • Gehry Tower, Hanover, Germany (۲۰۰۱)
  • Issey Miyake, Flagship Store, New York, New York, USA (۲۰۰۱)
  • Peter B. Lewis Building, Weatherhead School of Management, Case Western Reserve University, Cleveland, Ohio, USA (۲۰۰۲)
  • Richard B. Fisher Center for the Performing Arts, Bard College, Annandale*on*Hudson, New York, USA (۲۰۰۳)
  • Maggie's centre, Dundee, Scotland (۲۰۰۳)
  • Walt Disney Concert Hall, Los Angeles, California, USA (۲۰۰۳)
  • Ray and Maria Stata Center, Massachusetts Institute of Technology, Cambridge, Massachusetts, USA (۲۰۰۴)
  • Pritzker Pavilion, Millennium Park, Chicago, Illinois, USA (۲۰۰۴)
  • MARTa, Herford, Germany (۲۰۰۵)
  • IAC/InterActiveCorp West Coast Headquarters, Sunset Strip, West Hollywood, California, USA (۲۰۰۵)

3. جوایز

جوایزی که او تا کنون دریافت کرده است از این قرارند:

  • Arnold W. Brunner Memorial Prize in Architecture, American Academy of Arts and Letters (۱۹۷۷)
  • Pritzker Architecture Prize (۱۹۸۹)
  • Wolf Prize in Art (Architecture), Wolf Foundation (۱۹۹۲)
  • Praemium Imperiale Award for Architecture, Japan Art Association (۱۹۹۲)
  • Dorothy and Lillian Gish Award (۱۹۹۴)
  • National Medal of Arts (۱۹۹۸)
  • Friedrich Kiesler Prize (۱۹۹۸)
  • Gold Medal, American Institute of Architects (AIA) (۱۹۹۹)
  • Gold Medal, Royal Institute of British Architects (RIBA) (۲۰۰۰)
  • Gold Medal for Architecture, American Academy of Arts and Letters (۲۰۰۲)
  • Companion of the Order of Canada (۲۰۰۲)

همچنین او دارای ۱۲ دکترای افتخاری از دانشگاههای مختلف می‌باشد که بدین شرحند:

گری در کنار کار حرفه‌ای تا سال ۱۹۹۸ در دانشگاه نیز تدریس می‌کرد:

  • ۱۹۷۹- The William Bishop Chair, Yale University
  • ۱۹۸۲- Charlotte Davenport Professorship in Architecture, Yale University
  • ۱۹۸۴- Eliot Noyes Chair, Harvard University
  • ۱۹۸۵- Charlotte Davenport Professorship in Architecture, Yale University
  • ۱۹۸۷- Charlotte Davenport Professorship in Architecture, Yale University
  • ۱۹۸۸- Charlotte Davenport Professorship in Architecture, Yale University
  • ۱۹۸۹- Charlotte Davenport Professorship in Architecture, Yale University
  • ۱۹۹۶- Visiting Scholar, Federal Institute of Technology; Zurich, Switzerland
  • ۱۹۹۸- Visiting Professor, University of California at Los Angeles

پس از اینکه جایزه پریتزکر به فرانک گری تعلق گرفت، آدا لوئیز در باره اش نوشت:

ریسک می‌‌کند، روی بند راه می‌‌رود و مرز محدودیت هارا می‌‌شکند. بناهای او روشنائی اند و طرح های زنده نشانگر این مهم که چگونه چیزی که ظاهراً کم اهمیت است می‌‌تواند با بکارگیری خلاقیت شکلی نو و بی نظیر بیابد. او هنر معماری را به صورتی به کار می‌‌برد که در عین زیبایی قابلیت استفاده داشته باشد. او معماری را در بی زمان‌ترین معنایش و با شیوهٔ مخصوص به خود به کار می‌‌گیرد. او می‌‌رود به قلب هنر زمان با برداشت ها و فناوری عصر حاضر و بینشهایی که عمیقا بیانگر عصر حاضر است.

4. روند طراحی و اجرا

خانه رقصان. پراگ.
خانه رقصان. پراگ.

آثار گری به طور کلی نتیجه یک روند طولانی طراحی است که با استفاده از اسکیسهای متعدد، مدلهای کامپیوتری و ماکتهای بزرگ حاصل شده‌است. اسکیسها و نمودارهای اولیه به مدلهای فیزیکی با مقیاسهای مختلف تبدیل و این مدلها در نهایت به ساخت ماکتهای کامل میانجامد.

نکته بسیار جالب در روند طراحی گری در استفاده از رایانه در این روند است. بر خلاف سایر معماران که از نرم افزارهای معمول دوبعدی و سه بعدی مانند CAD و ۳DsMAX برای کارهای خود استفاده می‌کنند گری از نرم‌افزار کاتیا که یک نرم‌افزار مربوط به طراحی جامدات است استفاده کرد. این نرم افزار بیشتر برای طراحی خودرو و هواپیما و محاسبات پیچیده بدنه‌های مختلف کاربرد دارد و هماهنگی بسیار عالی با سایر نرم افزارها دارد. کاتیا سطوح را تحلیل و بر اساس محدودیت سازه‌ای، کارکردی و اقتصادی پروژه آن را تصحیح می‌کرد. داده‌های عددی که به این ترتیب بدست میآمدند بار دیگر بر روی یک مدل پیاده می‌شدند تا حجمها کنترل شوند و در صورت لزوم تغییر کنند. این رفت وبرگشت بین مدلهای مطالعاتی و داده‌های دیجیتال بنیاد شکلی پروژه را به وجود میآورند. سپس از داده‌های کامپیوتر برای تهیه پلانهای ساخت موزه استفاده شد.

بنا به گفته یکی از دست اندرکاران اجرای پروژه همه چیز توسط کاتیا کنترل و هدایت می‌شود. کاتیا به ما اجازه خلاقیت می‌دهد.

میتوان گفت از دلایل استفاده از کاتیا دقت فوق العاده آن و سازگاری آن با دیگر نرم‌افزارها می‌باشد. به عنوان مثال در پروژه تالار موسیقی والت‌دیسنی، برای طراحی سازه اجرایی مشکلات فراوانی وجود داشت. با توجه به پیچیدگی اتصالات سازه‌ای و عدم وجود زوایای قائمه در آن، کارتهیه نقشه‌های اجرایی و جزییات اتصالات یکی از مهم‌ترین و پیچیده‌ترین قسمت‌های پروژه بود.

برای تهیه جزئیات اجرایی دقیق از نرم افزار سه بعدی XSTEEL که قابلیت تهیه انواع جزییات فولادی را داراست استفاده شد و در حدود ۸۰ درصد از کار تهیه جزییات اتصالات سازه‌ای پروژه با آن انجام گرفت. این نرم افزار قابلیت ارتباط متقابل با کاتیا را داراست که گری از آن برای طراحی استفاده کرده بود. برای مثال ابتدا طرح در کاتیا تهیه می‌شد سپس XSTEEL با استفاده از آن مقاطع و اندازه‌ها را مشخص می‌کرد سپس اطلاعات داده شده دوباره به کاتیا منتقل می‌شد.

در اجرا نیز کاتیا راهگشای بسیاری از مشکلات بود. دوربینهای Total station با استفاده از اطلاعاتی که از این نرم‌افزار می‌گرفتند خطوط اجرایی را مشخص می‌کردند.

سازه فلزی این ساختمان برای تولید در کارخانه توسط کاتیا برنامه ریزی شد و پانلهای نما نیز توسط دستگاه CNC که مستقیما با رایانه و CATIA کنترل می‌شدند تهیه شد.

بنا به گفته گری «کاملترین» استفاده از کاتیا را در طراحی و ساخت پانل‌های نما کردند که باعث صرفه جویی زیادی در زمان پروژه شد.

در نهایت می‌توان گفت گری با استفاده از نرم افزارها و سخت افزارهای موجود ثابت کرد «غیرممکنها متعلق به گذشته هستند».

موزه Experience Music Project با ۲۱۰۰۰ ی فولادی و آلومینیومی به اشکال هندسی نامنظم ساخته شده‌است. و طراحی و ساختمان آن توسط برنامه‌های رایانه‌ای ۲D و ۳D انجام گرفته‌است.

Doug Winn مدیر پروژه می‌گوید: در چنین کار عظیمی که شباهت به هیچ بنایی ندارد، طراحی یک چیز است و ساخت چیز دیگر. بنا وقتی شروع به کارکرد نمی‌دانست در نهایت چه به دست خواهد آمد. مجبور بودیم در عمل تغییرات زیادی به آن بدهیم و همهٔ دست اندر کاران - طراحان مهندسین تولیدکنندگان مواد و لوازم و غیره- در پروسهٔ کار تغییر را به عنوان یک نورم پذیرفتند و سازه بنای تالار موسیقی والت دیسنی به عنوان پیچیده‌ترین سازه دنیا شناخته شد و این خود موید کار مشکل و فرایند پیچیده ساخت و طراحی ان است.

5. شکل‌ها و مصالح

مصالحی که غالبا در کارهای او مشاهده می‌شود صفحات فلزی به خصوص تیتانیم، پلاستیکهای رنگ شده، زنجیرها و کابل‌ها و فولاد و به کارگیری پانلهای مشبک است.

فرمهای تیز گوشه دار ،صفحات متداخل، سطوح مواج و منحنی را می‌توان از عناصر ثابت کار گری دانست بناهای تندیس وار، فرمهای منحنی، پلکانهای خارجی، مصالح نمای فلزی استفاده فراوان از مواد گوناگون، پنجره‌های بی قاعده و مرکزگریز از نشانه‌های کارهای او می‌توان بر شمرد.

6. نظرات دیگران درباره او

مرکز "استاتا" دانشکد
مرکز "استاتا" دانشکده فلسفه و انفرماتیک دانشگاه ام آی تی ایالات متحده

مارتین پاولی در کتاب تئوری و طراحی در دومین عصر ماشین، در انتقاد از کارهای گری ساختمان اداری ویترای را چنین توصیف می‌کند: «دیوانگی معمارانه، ناقص الخلقه، لاک پشت فلزی، بسیار مبتذل با مصالح ارزان‌قیمت، ساختمان حقیر و بی بهایی که بسیار گران تمام شده است. همچنین اشکال موجدار و منحنی که در شکل بیرونی تالار کنسرت لوس آنجلس گری منعکس شده، موجب شده منتقدان آن را « ساختارشکنی آشغال» یا «معماری زمین‌لرزه‌ای» و «معماری شکسته پکسته» لقب دهند.

منتقدان قایل به سرهم بندی و کلاژ در کارهای گری هستند. به نظر گری اشیا به ظاهر بی ارزش در کنار همجواری با یکدیگر ارزش پیدا می‌کنند و همین معرف زیباشناسی مدرن است. به طور کلی آثار گری نظرات مخالف و موافق بسیاری را برانگیخته ولی در نگاهی کلی می‌توان او را در انجام اهداف زیباشناسانه مدرن خود و همچنین ساخت ساختمانهای تندیس‌وار مدرن بسیار موفق دانست به طوری که مشاهده می‌شود شهر کوچک بیلبائو با اجرای موزه خود اکنون به شهری معروف و گردشگری بدل گشته است.

مسعود ورسه ای ; ٢:٤۳ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱۸
    پيام هاي ديگران ()    +

فرم در معماری

 فرم در معماری

نویسنده: زهرا اسدی-زهرا باقرزاده

 
انسانها آنگونه که وجود دارند تعریف نمی شوند،
انسانها آنگونه که تعریف می شوند وجود دارند.
آیزمن:معماری امروز ما باید منعکس کننده ی شرایط ذهنی
 وزیستی ما باشدو آنچه که در معماری امروز ما مورد غفلت
قرار گرفته بخشی از زندگی ماست.
 

معماری موسیقی منجمد است ، فلسفه روح زمان است ومعماری

کالبد آن . فرهنگ معماری ساز است  و معماری فرهنگ ساز.

معماری یک سری ایده و ارزش ها را با درکی سه بعدی در قالب

منظومه ها و منظره ها بیان می کند.

معماری در کل یعنی سازمان دهی همه ی فضاهای زیستی انسان.

خصوصیت مهم معماری که آن را از سایر فعالیتهای هنری متمایز

میگرداند ، عملکرد سه بعدی آن میباشد که انسان را  در درون

خود جای میدهد.

فرم و معنا در آفرینش معماری:  آفرینش معماری همواره با دو

 مقوله اساسی سر وکار داشته است: فرم  و مفهوم .

این دو مقوله که به ترتیب جنبه های صوری و معنایی معماری

 را تشکیل می دهند.

 

آفرینش فرم در معماری: فرم یکی از مقوله های اساسی آفرینش

معماری به شمار می آید. در واقع سنگین ترین وظیفه ای که

 برای معمار می توان قائل شد، آفرینش فرم است

 

چرا که معمار بایستی در این مرحله با به کار گرفتن ماده، زیبایی بیافریند، یعنی سخت ترین موجودیت را برای انتقال ظریف ترین

 معناها بکار گیرد .

آفرینش فرم از اهمیتی بسیار برخوردار است، زیرا معمار در

آفرینش فضا آنچه را می خواهد بگوید، با استفاده از فرم ابراز

می کند،فرم چه در موسیقی، چه در معماری و چه در شعر،

بعدهای ذهنی را می نمایاند و تنها راه ممکن برای انتقال مفهومی

خاص از سوی آفریننده اثر به استفاده کننده و مخاطب است.

فرم و فضای معماری: عناصر فرم و فضا همراه یکدیگر واقعیت

معماری را تشکیل می‌دهند. وقتی فضا توسط عناصر تشکیل دهنده

فرم شروع به حبس شدن، محصور شدن، شکل گرفتن وسازماندهی_

شدن می‌کند، معماری بوجود می‌آید.

 

 

      فرم و محتوی کارها باید باهم متناسب باشند.

فرهنگ:

در حقیقت،فرهنگ ساخته ای از فعالیت های انسانی است، سیستمی

از فعالیت های پیچیده و در هم تنیده ، یک الگوی عملکردی ممتد،

بدین سبب محسوس و نادیدنی است . فرهنگ دارای مولفه های

فیزیکی و نمودهایی هست که تمامی این موارد قطعاتی هستند که

الگوی کلی زندگی را به وجود می آورند . آنها اجزای درون

فرهنگ هستند نه تصویر آن.

معمار تصویر آن را خلق می کند:تصویری عینی از محیط های

انسانی که نمایانگرالگوهای عملکردی خاص و ممتدی است که

یک فرهنگ را به وجود می آورد.

هرجامعه ای با سیستم اداری خاص و هرنوع ایدیولوژی حاکم بر

 آن دارای اهداف و آرمان های خاص خود می باشد که فرهنگ

 هر جامعه نمایشگر این ایده های ذهنی به وسیله ی نمود اشکال

عینی است.هر فرهنگی بازتاب سیستم ارزشی یک نظام اجتماعی

 است .هنر معماری از بارزترین جلوه های فرهنگ هر قوم و هر

 دوره ی تاریخی و نمایشگر گویای فضای زیست آدمی توسط فرم

ظاهری خود است.یکی از نظریه پردازان آلمانی می گوید:

 

   معماری وسیله واقعی سنجش فرهنگ یک ملت بوده و هست.

هربنایی جزیی از فرهنگ معماری محسوب می شود و باید یک

 اندیشه ی ذهنی رااز طریق فرم ظاهری خود عینیت بخشد.

فرانک لوید رایت:((تمامی سبک های بزرگ هنگامی که از درون

به آنها نگاه می کنیم گنجینه هایی معنوی به شمار می روند.

اما وقتی که آنهارا تنها به عنوان یک سبک تقلید کنیم این گنجینه ها

به مقابری تبدیل می شوند برای زندگی پایان یافته)).

متاسفانه در کشور ما به جای انطباق معماری سنتی با تکنولوژی

 و شرایط جدید شدیدا مورد بی توجهی قرار گرفته و بسیاری از

 نظریه های مربوط به هنر معماری ایران از میان رفت.

 

انعکاس آینه وار آثاردیگران در ایران بدون مطالعات کافی فرهنگی

وفلسفی وتوجه به زمینه های اجتماعی وتاریخی وخاستگاه اندیشه ها

مسیری است که بی هویتی هنر معماری مارا سبب خواهد شد.

تغییرفرم ها باید با تغییر زبان آن ها یکی باشد ، یعنی تنها تغییر فرم کافی

 نمی باشد.بلکه باید فرم حاصله قابل درک وفهم نیز باشد.فرم هر چیزی

 درهر جامعه یی نشانگر فرهنگ و هویت آن جامعه است پس

فرهنگ از مهمترین عوامل موثر بر فرم معماری است.

دو بنای که در ژاپن هستند نشانگر دونوع رفتار معنوی کاملا متفاوت درقرن 17 در ژاپن است:

1‍‌) ویلای کاتسورا(کاخ شاهزاده توشی)رهبری مذهبی

2) معبد توشو(مزارشوگون)رهبری قدرتی و سیاسی

 

کاخ توشی سادگی وهماهنگی با طبیعت راچنان نشان میدهد که گویی

جزیی از آن است و درونگرایی در آن موج می زند، در حالیکه شوگون

می خواهد قدرتش را از طریق زرق و برق به تماشا بگذارد که بیش از هر

چیز احساس را مخاطب قرار می دهد تا از این راه بیننده را تحت تاثیر

 قرار دهد.

 

تکنولوژی:

درطى 4 قرن-19،18،17،16-تغییرات زیر بنایى

در جهان بینى دنیاى غرب پدید آمد.بایدهاونبایدها

مقدسات ونامقدسات جهان سنت زیر سوال رفت

 وبه جاى آن واقعیات وعملکردهاى دنیاى مدرن

 جایگزین شد.تاکید برقوه تفکرانسان باعث شرایطى

 شد که علم و تکنولوژى به سرعت رشد و توسعه یافت.

از اواخر قرن18 تولیدات جدید صنعتی وارد امور

ساختمانی گردید.

ساختمان عظیم قصر بلورین را مى توان اولین اثر معمارى

 با مصالح کاملا مدرن یعنى آهن وشیشه دانست.طراحى برج

تمام فولادى ایفل را مى توان نمادى از صنعت تکنولوژى جدید

و نوید دهنده شکوفایى عصر مدرن دانست.اما شکل گیرى معمارى

مدرن به صورت یک مکتب و به تبع آن پیشرفت تکنولوژىو استفاده از مصالح جدید مانند اسکلت فلزىشیشه اى جدید،انرژى برق،تاسیسات مرکزىواحداث ساختمانهاى مرتفع با اسکلت تمام فولادى براى اولین باردرشیکاگو امریکا و شهر-هاى پاریس،برلین و وین اروپا صورت گرفت.

استفاده از تکنولوژى روزدر دهه هاى 20و30 میلادى

ازموضوعات کلیدى بود که تمام معمارانصاحب نام با آن

درگیر بودند.والتر گروپیوس،میس ونده رو وکوربوزیه

سعى در قطع وابستگى معمارى مدرن به گذشته و جایگزینى

 تکنولوژى و عملکرد شدند.گروهى دیگرمانند رایت و آلوار

آلتو خواستار استفاده از امکانات براى رسیدن به معمارى

 همگون با طبیعت شدند. نگرش معماری بعد از مدرن

(پست مدرن) به تکنولوژی متفاوت با مدرنیسم است.

از نظر معماران این دوره، نباید اجازه داد که تکنولوژى باعث

تغییر شکل طبیعت و تغییر رفتار و انگیزه درانسان و جامعه شود.

پیشرفت تکنولوژى ،با برنده شدن دو معمار جوان-ریچارد راجرز

 و رنزو پیانو- در مسابقه طرح ساختمان مرکز ژرژ پمپیدو، و

 آغاز سبکى به نام هاى- تک در اروپا (که دستاورد بزرگ مدرنیته

محسوب مى شود) ادامه یافت میتوان زیربناى فکرى این سبک را در

 جمله ریچارد راجرز خلاصه کرد که مى گوید :

"در عصر مدرن باید در ساختمان هاى مدرن زندگى کرد".

ادامه دارد

مسعود ورسه ای ; ۱:۳٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱٥
    پيام هاي ديگران ()    +

لوکوربوزیه

   لوکوربوزیه (۲۷ آگوست ۱۹۶۵–۶ اکتبر ۱۸۸۷)، اسم مستعار چارلز ادوارد ژان نرت گریس است. او یک معمار معروف بود که با سبکی که امروزه سبک بین المللی نامیده می شود به همراهی لودویگ میس واندر روهه، والتر گروپیوس و تئو وان داربورگ کار می کرد. او همچنین در طراحی مبلمان دستی داشت.

    لوکوربوزیه در لشودفوند (La Chaux-de-Fonds)، شهر کوچکی در شمال غربی سوئیس، در نزدیکی مرز فرانسه متولد شد. لوکوربوزیه علاقه ی زیادی به هنرهای بصری داشت و نزد شخصی به نام چارلز لپلاتنیه، که معلم یک مدرسه ی هنرهای زیبای محلی بود و خود در بوداپست و پاریس درس خوانده بود، به آموختن مبانی هنر پرداخت.

    اولین خانه هایی که او طراحی کرد در لشودفوند و متعلق به خود وی بودند، مانند ویلا فالت (Villa Fallet) ویلا شوآب (Villa Schwob) و ویلا ژان نرت (این خانه ی آخر را برای پدر و مادرش ساخته بود). این خانه ها یادآور سبک معماری رایج، منطبق بر طبیعت کوه های بومی در آن منطقه، یعنی رشته کوههای آلپ بودند.

    لوکوربوزیه همیشه برای فرار از محدودیت های حاکم در شهرش، به دورتا دور اروپا سفر می کرد. در حدود سال ۱۹۰۷به پاریس رفت. در آنجا در دفتر یک فرانسوی پیشگام تولید بتن تقویت شده، به نام آگوست پرت (August Perret ) کار پیدا کرد. بین اکتبر ۱۹۱۰و مارس ۱۹۱۱برای پیتر بیرنس–معمار و طراح معروف آن زمان–در نزدیکی برلین کار کرد و در آنجا با لودویگ میس واندر روهه ی جوان ملاقات کرد. در آن موقع می توانست آلمانی را بسیار روان و سلیس صحبت کند. هر دوی این تجربه ها تأثیرات زیادی بر زندگی شغلی او در آینده گذاشتند.

    لوکوربوزیه، در اواخر سال ۱۹۱۱ به کشورهای بالکان رفت و از یونان و ترکیه نیز دیدن کرد. دفترچه ای از اسکیس های او در این مسافرت، حاوی طرح هایی از معبد پارتنون، به خوبی اثبات کننده ی تأثیرات ارائه شده در کار بعدی او به نام ورس اون آرکیتکچر (Vers Une Architecture) در سال ۱۹۲۳ بود.
او در سال ۱۹۱۶و در سن ۲۹ سالگی برای همیشه به پاریس نقل مکان کرد و در سال ۱۹۲۰، لقب لوکوربوزیه را که اسم پدربزرگ مادری اش بود به عنوان اسم مستعار خود انتخاب کرد.

    لوکوربوزیه در طرح های خود بسیار تحت تأثیر فضای کلی شهری و سیستم شهرنشینی منطقه به منطقه بود که به کارش جذابیت بالایی می بخشید. او همچنین عضو انجمن بین المللی معماران مدرن شد.
    او یکی از اولین کسانی بود که در زمان خود تأثیر ماشین را، انباشتگی انسان ها بیان کرد! او این مطلب را چنین توضیح می داد که در آینده، شهرها حاوی آپارتمانها و ساختمان های بزرگی خواهند شد که هر کدام به طور مجزا، گویی در کنار بقیه پارک شده اند. تئوری ها و طرح های لوکوربوزیه خصوصا توسط صنف ساختمان سازان کاملا مورد قبول قرار می گرفت، چنان که لوکوربوزیه می گفت: به طور قانونی تمام ساختمان ها باید سفید باشند. و دیگر معماران از این گفته پیروی می کردند و از هر گونه تزئینی به شدت انتقاد می کردند. لوکوربوزیه از ترکیب های بزرگ منظم در شهرها همواره با عبارت های خسته کننده و ناهماهنگ با افراد پیاده در شهر، یاد می کرد. پلان شهری برزیل نیز بر همین ایده های او بنا شده بود.

    آخرین آثار لوکوربوزیه بیان کننده ی یک برداشت پیچیده از فشارهای مدرنیته در زمان خود بودند ولی در عین حال طراحی های معماری شهری او دارای حالت استهزا و انتقادگرایانه هستند.

 

کلیسای نوتردام رونشان - لوکوربوزیه
نوتردام-دو-ا-رونشان (تلفظ به زبان فرانسه)

 

Chapelle Notre Dame 1950-1955

    قدم اول سایت کلیسا می باشد که لوکوربوزیه با شناخت نیروهای داخل سایت شروع به طراحی کرده است. کلیسا بر روی مرکز یک تپه که دور تا دور آن را درختان گرفته اند قرار دارد مسیر رسیدن به کلیسا از روی شیب پائین کلیسا شروع شده و به ورودی کلیسا می رسد. این مرکزیت و ارتفاع نسبتا بلند این امکان را می دهد که کلیسا همواره در نقطه دید و کانون توجه مخاطبان قرار گیرد. این نیروی سایت با طراحی عنصر عمودی در حجم بیشتر خود نمایی می کند.

    در مورد حجم کلیسا باید گفت که از احجام و خطوط متضاد (منحنی و شکسته) تشکیل شده است که لوکوربوزیه به کمک نیروی قرینگی در پلان سعی داشته است تا این تضاد را به تعادل برساند. این خطوط قرینگی در پلان ورودی کلیسا را نیز تشکیل می دهند.

    سازه کلیسا از جنس بتن  انتخاب شده تا لوکوربوزیه آزادی بیشتری برای طراحی ستوح منحنی داشته باشد.

    نور کلیسا نیز از سقف و دیوارهای اطراف سالن کلیسا و دو برج استوانه ای شکل تامین می شوند که هر کدام مفاهیم جداگانه ای را برای مخاطب خود خواهند داشت.

  • نوری که از دو برج تامین می شود: در سالن بخش شده و تنها وظیفه روشنایی یکنواخت فضا را دارد و تامین نور طبیعی در هنگام روز
  • سقف کلیسا تنها به وسیله پایه های بتنی با دیوار در تماس است (اتصال سازه ها) و فاصله مابین ستونها با شیشه پر شده. این کار علاوه بر تامین نور احساس سبکی سقف را در مخاطب ایجاد می کند و بیننده سقفی سنگین و بتنی را در کلیسا حس نخواهد کرد. 
  • نکته قابل توجه در نورهایی است که از دیوار جنوبی تامین می شود این نورها از پنجره هایی با ابعاد مختلف تامین می شوند. نور در هر ساعت از روز از هر پنجره حالتی خاص به خود می گیرد و به صورت نقطه ای به چشم مخاطب می رسد. 

    این نور نقطه ای باعث می شود تا فضای اطراف در چشم مخاطب تاریک جلوه کند و منبع نور به صورت نقطه ای روشن نمایان خواهد شد. حقیقتی در دل تاریکی این احساسی است که لوکوربوزیه به مخاطب خود می دهد. استفاده از نورهای نقطه با این مظمون در قرن ۱۵ شیوه کاری نقاش معروف رامبراند بوده است.

نقد از: مسعود حبیبی

مقایسه نقاشیهای رامراند با طرح لوکوربوزیه

 


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگش شود
 
ویلا ساوا - لوکوربوزیه
Villa Savoye 1928-1931

 

    لوکوربوزیه طراح و نظریه پرداز معماری ساختمان و معماری مدرن را با این جمله معرفی می کند "خانه ماشینی است برای زندگی" این جمله از آن سال به بعد اساس تفکر لوکوربوزیه را نشان می دهد. لوکوربوزیه برای خانه های مدرن ۵ خصیصه را مطرح می کند که عبارت بودند از:

  1. ستون ها ساختمان را از روی زمین بلند می کنند (ساختن پیلوت در همکف)
  2. بام مسطح و باغ در بام
  3. پلان آزاد
  4. پنجره های طویل و سرتاسری
  5. نمای آزاد و ساختن کف و دیوارها به صورت کنسول

    لوکوربوزیه عقاید مطرح شده خود را در مورد معماری در ساختن ویلا ساوا به نمایش می گذارد و آن را همچون ماشینی (به گفته منتقدان) در خدمت انسان طراحی می کند.

    سایت ویلا ساوا چمنزار وسیعی است که درختان بسیاری دور تا دور آن را فرا گرفته اند. ورودی اصلی سایت در جنوب قرار دارد و راه دسترسی به بنا در ضلع شمالی قرار دارد. پیش بینی شده است که این مسیر با ماشین طی شود. لوکوربوزیه با این کار قصد داشته است تا مخاطب خود را دور ویلا بچرخاند و با این کار ویلا ساوا در همان برخورد اول خود را به ساکنان نشان می دهد. 

    حجم ویلا ساوا همانند مکعبی سفید و سبک (به جهت ارتفاع از سطح زمین) در میان درختان سبز است. این سبکی با استفاده از نمای آزاد (کاذب و بدون پلان) و وجود تراس در بام تشدید شده اند. راه دسترسی و دیوارهای طبقه همکف نیز از جنس شیشه می باشند که این خود باعت ارتباط بصری بین داخل و طبیعت خارج شده است. (پلان آزاد)

    دید باز به کمک شیشه و انتقال احجام و خطوط (در پلان) به خارج از خصوصیات معماری نیم طبقه بالایی می باشد که توانسته است پلان آزاد و نمای آزاد را برای لوکوربوزیه به خوبی ایجاد کند.  

نقد از: مسعود حبیبی

 


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
 
ویلا شودان - لوکوربوزیه
villa shodan 1955-1956

 

    می توان ویلا شودان را سر آمد تفکرات و ایده های لوکوربوزیه در معماری مدرن دانست. همان طور که خود در ۵ اصل معماری مدرن بیان می کند. (در ویلا ساوا گفته شد) پلان و نمای آزاد و استفاده از پیلوت به وضوح در ویلا شودان دیده می شود.

    فرم ویلا شودان به خوبی به اقلیم حاره ای هند پاسخ می دهد. (احمد آباد-هند) سقف در بالای ساختمان همانند چتری عمل می کند و سوراخ ها در دل بنا این امکان را می دهند که نسیم خنک به خوبی از بین آنها و تراسها عبور کند.

    حجم ویلا شودان از دو مکعب کنار هم تشکیل شده است که حجم اصلی بزرگتر و در بر گیرنده فضاهای خصوصی صاحب خانه می شود و حجم کوچکتر که یک طبقه است و در دل خود کاراژ . آشپزخانه و اتاق خدمتکاران را تشکیل می دهد. این دو حجم به کمک راه پله و راهرویی که به صورت خطی شکل در حجم ظاهر می شوند در ارتباط هستند.  

    در نگاهی دیگر حجم اصلی را می توان مجموعه ای از سطوح دید که به صورت عمودی و افقی فضای کلی این مکعب را تقسیم می کنند و به صورت مکعب های کوچک پر و خالی نمایان می شوند.

نقد از: مسعود حبیبی

 

 


Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
Tinypic تصویر بزرگ شود
 
 
اسکناس با طرح لوکوربوزیه و سیستم مدولار او

    سوئیسی‌ها به لوکوربوزیه، معمار بزرگ کشور خود می‌بالند. برای خیلی‌ها که تاکنون لوکوربوزیه را با ملیت فرانسوی می‌شناختند، دیدن تصویر او بر روی اسکناس‌های 10 فرانکی سوئیسی اندکی تعجب‌برانگیز است اما واقعیت این است که او علیرغم تمرکز فعالیت‌هایش در کشور فرانسه، یک سوئیسی به حساب می‌آید و تصویر او و آثارش بر روی اسکناس‌های 10 فرانکی این کشور، به همین خاطر و در ستایش او و تأثیرات غیرقابل انکارش بر معماری مدرن صورت گرفته است. بر روی اسکناس تصویر لوکوربوزیه را می‌بینم با همان عینک قاب مشکی آشنایش و در پشت اسکناس تصویری از نظام مدولاری که او برای طراحی معماری و اجزایش ابداع کرده است. در پس‌زمینه پشت اسکناس تصویری از نمای بنای دادگاه عالی چندیگر در هندوستان که بر مبنای همین تقسیمات مدولار طراحی شده نیز به چشم می‌آید. 

    لوکوربوزیه معماری است که کوشید تا به زبانی مدرن، نظامی ریاضی و برخاسته از تناسبات انسانی به معماری ببخشد. نظام مدولار ابداعی لوکوربوزیه بر دو مفهوم نسبت طلایی و دنباله اعداد فیبوناچی در ریاضیات استوار است و تشریح آن بصورت خلاصه چنین است:
    لوکوربوزیه انسانی با قد 83/1 متر را در نظر گرفت و بر مبنای این ارتفاع استاندارد و قابلیت تقسیم‌بندی پیکر انسانها به فواصل مبتنی بر تناسبات طلایی، چهار نقطه از بدن انسان را به عنوان نقاطی که دارای تناسبات طلایی فیبوناچی در فواصل خود نسبت به یکدیگر هستند را معرفی کرد. چهار نقطه مذکور عبارتند از کف پا، ناف، نوک سر و نوک انگشتان دست در حال بلند کرده و این بدان معناست که بر مبنای این نظام "فاصله بین کف پا تا ناف" با مجموع "فاصله بین نوک انگشتان دست با نوک سر" با "فاصله بین نوک سر تا ناف" برابری می‌کند

مسعود ورسه ای ; ۱:۳٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱٥
    پيام هاي ديگران ()    +

سید هادی میرمیران

  سیدهادی میرمیران به سال ۱۳۲۳ در قزوین به دنیا آمد. در سال ۱۳۴۷ از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد.

فعالیت حرفه ای این هنرمند معمار تقریباً به سه دوره مساوی تقسیم می شود :

  • در فاصله ۱۳۴۷- ۱۳۵۷ او در شرکت ملی ذوب آهن ایران، در اصفهان سرپرست کارگاه معماری واحد طراحی و شهرسازی بوده و مسئولیت تهیه و اجرای طرح های متعددی را در زمینه مجموعه های مسکونی، بناهای عمومی و طرح های شهری در شهرهای جدید الاحداث پولادشهر، زیرآب و زرندنو به عهده داشته است.
  • از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۷ ضمن ادامه فعالیت در ذوب آهن، با شرکت خانه سازی ایران و اداره کل مسکن و شهرسازی اصفهان همکاری کرده است.
    در شرکت خانه سازی ایران مسئولیت سرپرستی واحد طراحی و در اداره کل مسکن و شهرسازی اصفهان مسئولیت تهیه طرح جامع شهر اصفهان و «طرح منطقه شهری اصفهان» با او بوده استاو در اصفهان برای اولین بار- در حوزه رسمی شهرسازی کشور- مفهوم «منطقه شهری» را به طور جدی مطرح کرد و با ارائه بسیار درخشان طرحی موفق، در فرآیندی سخت و طولانی از جلسات بررسی و تصمیم گیری در کمیته فنی شورای عالی شهرسازی و معماری ایران، توانست ضرورت توجه به مناطق شهری، کشور را به منزله عرصه هایی مشخص، مجزا و مستقل در «حوزه مدیریت و برنامه ریزی شهری» نشان دهد.
  •  از سال ۱۳۶۷ نیز میرمیران به عنوان مؤسس و مدیرعامل شرکت مهندسان مشاور نقش جهان پارس به کار در زمینه شهرسازی و معماری ادامه داد. طی این دوره تهیه طرح های متعدد شهری به ویژه چند طرح بسیار موفق برای احیای مجموعه کریمخانی شیراز، احیا و بهسازی مجموعه میدان کهنه و مسجد جامع عتیق اصفهان و بدنه سازی خیابان چهار باغ اصفهان و نیز شرکت پیگیر و فعالانه او در تمامی مسابقات مهم معماری داخلی- و یک مسابقه بین المللی- و موفقیت چشمگیر او در اغلب این مسابقات به عنوان برنده، همچنین کسب رتبه اول جایزه بزرگ معمار سال ۱۳۸۲ برای ساختمان کانون وکلای تهران و رتبه دوم جایزه معمار سال ۱۳۸۰ برای مجتمع فرهنگی- ورزشی رفسنجان و دریافت نشان فرهنگ و هنر او را به عنوان چهره شاخص و سرشناس معماری و شهرسازی معاصر ایران مطرح کرد.

 


   مرحوم میرمیران معماری ایران را یکی از برجسته ترین های تاریخ معماری جهان می دانست و علاقه وافری به این معماری داشتاو در یکی از گفت وگوهایش در این باره گفته است: «من شیفتگی زیادی به معماری ایرانی دارم و برای آن ارزش بسیاری قائلم. معتقدم در تاریخ معماری جهان، اگر معماری ایران یکی از برجسته ترین اجزا نباشد، از برجسته ترین هاست. چون اولاً تداوم دارد. یعنی معماری ایران در دوران قبل از هخامنشیان تا اواخر دوره قاجار به هم پیوسته است. قطع و انفصال ندارد. در همه این دوره ها هم نمونه های مهمی داشته که در تاریخ معماری جهان اثر گذاشته است. مثل تخت جمشید، ایوان مدائن، مقبره سلطانیه و ...
... بشر باید بتواند به هنر معماری دلخوش باشد. معماران هم باید چیزهایی بسازند که دلخوشی بیاورد... معماری معمار مهم است، باقی امور را دیگران هم می توانند انجام دهند. لوکوربوزیه حتی کشتی هم طراحی می کرد.
ویژگی او این بود که همیشه تلاش می کرد چیز جدیدی به وجود آورد، چیز تازه ای خلق کند. ما باید همین را از او یاد بگیریم.بیشتر از معماری لوکوربوزیه باید معماربودن را از او یاد بگیریم. منظور من این نیست که همه باید لوکوربوزیه باشند. هزاران نفر باید بتواند ساختمانهای خوب بسازند. در میان آنها ده نفر هم معمار خوب می شوند. هر کدام که استطاعت خلاقیت داشته باشد.

 

   ایرج اعتصام در روز مراسم تشییع پیکر مرحوم میرمیران تأکید کرد که عشق و احترام میرمیران به ارزش های معماری گذشته ایران همواره در تمام گفتارها و آثار او منعکس بود. به اعتقاد میرمیران، ضروری است روح و روحیه معماری گذشته ایران را با پیشرفت فنی روز عجین کرد. او عاشق معماری بود و زندگی اش را وقف معماری کرد. میراث تئوری و عملی به جای مانده از میرمیران باید حفظ شده و گسترش یابد.جلیل حبیب اللهیان نیز گفته است: میرمیران تنها چهره ای ماندگار در فرهنگ و هنر ایران نیست، بلکه نمونه ای از استقامت و پایداری در برابر بیماری و مرگ بود. مصادف شدن روز معمار با نام هادی میرمیران، این روز را جاودانه تر کرد.
بهرام فریور صدری نیز هادی میرمیران را معمار ایرانی می نی مالیستی دانست که مشخصه های ایرانی را در کارهایش عیناً اجرا می کرد و کارهای دقیق، بدیع و تازه ارائه می داد. به اعتقاد صدری، جامعه حرفه ای به میرمیران بدهکار است تا کارهای او را تحلیل کند.
علیرضا قهاری رئیس انجمن مفاخر ایران تأکید کرده است که انتخاب اصفهان به عنوان پایتخت دائمی فرهنگی ایران و نیز تأسیس موزه ملی معماری، دو پیشنهاد اساسی و مهم میرمیران در روزهای پایان حیاتش بوده است. مهندس میرمیران به جمعیت، انجمن، شهر و استان خاصی تعلق ندارد، بلکه او یک معمار ملی است، با ایده های شرقی و پشتوانه باشکوه معماری فاخر و اصیل ایرانی. انجمن و دوستداران میرمیران، تندیسی از این معمار فرهیخته را تهیه می کنند.


  زنده یاد مهندس هادی میرمیران پس از گذران یک دوره بیماری صعب العلاج در بیمارستانی در آلمان درگذشت. روحش شاد و یادش تا ابد گرامی باد.

 

عکسهایی از سید هادی میرمیران

سخنانی از سید هادی میرمیران   اگر از معماری امروز جهان استفاده نکنیم، از قافله‌ی تمدن عقب مانده‌ایم...

عناوین و افتخارات سید هادی میرمران

جایزه معماری میرمیران برای سال 86

اهدای جایزه بنیاد میرمیران سال 86

 

کانون وکلای دادگستری تهران
Image and video hosting by TinyPic

 

    ساختمان کانون وکلای شهر تهران در سال ۱۳۸۲ به عنوان طرح برتر شناخته شد و معمار آن یعنی سید هادی میرمیران به عنوان معمار سال ۱۳۸۲ شناخته شد.  این ساختمان از چهار طبقه و دو طبقه زیر زمین تشکیت شده است. زمین آن از یک مستطیل ۱۸ در ۵۴ متر تشکیل شده و مساحت زیرمجموعه آن ۴۷۰۰ متر مربع می باشد.

    هنگام نزدیک شدن به بنا دو وزنه سنگین که در تعادل قرار دارند خود نمایی می کند نمادی از قدرت عدالت و دادگستر بودن آن دارد. در واقع پلان نیز از دو از تکه یا دو بخش مجزا تشکیل شده است که هر کدام دو بخش متفاوت از نظر کارکرد را تشکیل می دهند.

    این دو وزنه که بر روی سطح شیشه ای-شفاف و نورانی قرار دارد به نوعی تداعی کننده حق-راستی-برابری و مساوات بین این دو وزنه معلق (مراجعین) می باشد.

    از اولین لحظه ورود به ساختمان فرد احساس شناوری خود میان راهرو بلند در وسط بنا که یک محور شیشه ای شمالی-جنوبی را تشکیل می دهد دارد. در عین حال هم این محور شیشه ای با دو ضلع استوار و مستقیم که در بالا از هم باز می شوند و به یک پنجره بزرگ رو به آسمان ختم می شوند و دید بیشتری را به بیننده می دهند نماینده قدرت دادگستری و نور حقانیت آن می باشد.

    از بعد فیزیکی هم سید هادی میرمیران معمار این ساختمان موفق شده است تا با این پنجره بزرگ رو به آسمان (void) نور روز را به داخل بنا آورده و حداکثر استفاده از آن را بکند. در هنگام غروب نیز سعی شده است تا فضا از فقدان نور روز اسیب نبیند به همین دلیل در راهروهای کناری شکافی ایجاد شده که نور به صورت خطی و نه به صورت نقطه ای (لامپ) به کف برسد. استفاده از سنگ گرانیت در کف و دیواره راهروها به این پخش نور کمک زیادی کرده است

مسعود ورسه ای ; ۱:۳٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱٥
    پيام هاي ديگران ()    +

تادائو آندو

معمار نور و سکوت                   تادائو آندو

تاداو آندو در سال 1941 در اوساکای ژاپن به دنیا آمد، آندو از سن 10-17 سالگی در یک کارگاه نجاری کار می کرد. وی اغلب به ساخت مدل های چوبی از کشتی و هواپیما می پرداخت، او صنعت و ساختار سنتی چوبی ژاپنی را از یک نجار که مغازه ی او در خیابان مقابل خانه شان بود، فرا گرفت.

از سال 1962-1969، در دهه ی 20 سالگی، آندو تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت، که او را به خارج از ژاپن برای مشاهده ی معابد، مقابر و چای خانه ها، به اروپا، آفریقا و آمریکا برد. او معماری را با رفتن و دیدن ساختمان های واقعی و مطالعه ی کتاب هایی در مورد کارهای معمارانی از قبیل : لوکوربوزیه، میس ون در روهه، آلوار آلتو، فرنک لوید رایت و لویی کان یاد گرفت. وی قبل از بازگشت به اوساکا در سن 28 سالگی و باز کردن دفترش، به عنوان استادیار در دانشگاه های توکیو، هاروارد، کلومبیا بوده است.

تقریباً همه پروژه های وی، از بتن عریان به عنوان ماده اولیه ساخته شده اند. او برای به دست آوردن بتن نرم تمیز و کامل برای ساختمان هایش، دقت زیادی در ساخت و قالب گیری فرم های بتنی می کرد.

اکثر پروژه های تادائو آندو در ژاپن قرار دارند و به طور متمرکز در اوساکا، جایی که او به دنیا آمده بزرگ شده و هم اکنون زندگی و کار می کند. علاوه بر یک سری ساختمان های مذهبی، وی موزه ها، ساختمانهای تجاری که شامل ادارات، کارخانجات و مراکز خرید می باشد را طراحی کرده است. به هرحال خط مشی حرفه ای او با پروژه های مسکونی شروع شده.

آثار:

  • Tomishima House, Osaka, Japan, 1973
  • Uchida House, 1974
  • Uno House, Kyoto, Japan, 1974
  • Hiraoka House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1974
  • Shibata House, Ashiya, Hyogo Prefecture, Japan, 1974
  • Tatsumi House, Osaka, Japan, 1975
  • Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
  • Takahashi House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
  • Matsumura House, Kobe, Japan, 1975
  • Row House (Azuma House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
  • Hirabayashi House, Osaka Prefecture, Japan, 1976
  • Bansho House, Aichi Prefecture, Japan, 1976
  • Tezukayama Tower Plaza, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
  • Tezukayama House-Manabe House, Osaka, Japan, 1977
  • Wall House (Matsumoto House), Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1977
  • Glass Block House (Ishihara House), Osaka, Japan, 1978
  • Okusu House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1978
  • Glass Block Wall (Horiuchi House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
  • Katayama Building, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1979
  • Onishi House, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
  • Matsutani House, Kyoto, Japan, 1979
  • Ueda House, Okayama Prefecture, Japan, 1979
  • STEP, Takamatsu, Kagawa Prefecture, Japan, 1980
  • Matsumoto House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
  • Fuku House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
  • Bansho House Addition, Aichi Prefecture, Japan, 1981
  • Koshino House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1981
  • Kojima Housing (Sato House), Okayama Prefecture, Japan, 1981
  • Atelier in Oyodo, Osaka, Japan, 1981
  • Tea House for Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1982
  • Ishii House, Shizuoka Prefecture, Japan, 1982
  • Akabane House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1982
  • Kujo Townhouse (Izutsu House), Osaka, Japan, 1982
  • Rokko Housing One, Rokko, Hyōgo Prefecture, Japan, 1983 map
  • BIGI Atelier, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
  • Umemiya House, Kobe, Japan, 1983
  • Kaneko House, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
  • Festival, Naha, Okinawa prefecture, Japan, 1984
  • TIME'S, Kyoto, Japan, 1984
  • Koshino House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • MELROSE, Meguro, Tokyo, Japan, 1984
  • Uejo House, Osaka Prefecture, Japan, 1984
  • Ota House, Okayama Prefecture, Japan, 1984
  • Moteki House, Kobe, Japan, 1984
  • Shinsaibashi TO Building, Osaka Prefecture, Japan, 1984
  • Iwasa House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • Hata House, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
  • Atelier Yoshie Inaba, Shibuya, Tokyo, Japan, 1985
  • JUN Port Island Building, Kobe, Japan, 1985
  • Mon-petit-chou, Kyoto, Japan, 1985
  • Guest House for Hattori House, Osaka, Japan, 1985
  • Taiyō Cement Headquarters Building, Osaka, Japan, 1986
  • TS Building, Osaka, Japan, 1986
  • Chapel on Mount Rokko, Kobe, Japan, 1986
  • OLD/NEW Rokko, Kobe, Japan, 1986
  • Kidosaki House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
  • Fukuhara Clinic, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
  • Sasaki House, Minato, Tokyo, Japan, 1986
  • Main Pavilion for Tennoji Fair, Osaka, Japan, 1987
  • Karaza Theater, 1987
  • Ueda House Addition, Okayama Prefecture, Japan, 1987
  • Church on the Water, Tomamu, Hokkaidō prefecture, Japan, 1988
  • GALLERIA akka, Osaka, Japan, 1988
  • Children's Museum, Himeji Hyōgo Prefecture, Japan, 1989
  • Church of the Light, Ibaraki, Osaka prefecture, Japan, 1989 [1] [2] map
  • COLLEZIONE, Minato, Tokyo, Japan, 1989
  • Morozoff P&P Studio, Kobe, Japan, 1989
  • RAIKA Headquarters, Osaka, Japan, 1989
  • Natsukawa Memorial Hall, Hikone, Shiga Prefecture, Japan, 1989
  • Yao Clinic, Neyagawa, Osaka Prefecture, Japan, 1989
  • Matsutani House Addition, Kyoto, Japan, 1990
  • Ito House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1990
  • Iwasa House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1990
  • Garden of Fine Arts, Osaka, Japan, 1990
  • S Building, Osaka, Japan, 1990
  • Water Temple, Awaji Island, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991 [3] map
  • Atelier in Oyodo II, Osaka, Japan, 1991
  • TIME'S II, Kyoto, Japan, 1991
  • Museum of Literature, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
  • Sayoh Housing, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
  • Minolta Seminar House, Kobe, Japan, 1991
  • Naoshima Contemporary Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 1995 [4] [5]
  • Japanese Pavilion for Expo 92, Seville, Spain, 1992
  • Otemae Art Center, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1992
  • Forest of Tombs Museum, Kumamoto Prefecture, Japan, 1992
  • Rokko Housing Two, Rokko, Kobe, Japan, 1993
  • Vitra Seminar House, Weil am Rhein, Germany, 1993
  • Gallery Noda, Kobe, Japan, 1993
  • YKK Seminar House, Chiba Prefecture, Japan, 1993
  • Suntory Museum, Osaka, Japan, 1994
  • MAXRAY Headquarters Building, Osaka, Japan, 1994
  • Chikatsu-Asuka Historical Museum, Osaka Prefecture, Japan, 1994
  • Kiyo Bank, Sakai Building, Sakai, Osaka Prefecture, Japan, 1994
  • Garden of Fine Art, Kyoto, Japan, 1994
  • Museum of wood culture, Kami, Hyōgo Prefecture, Japan, 1994
  • Inamori Auditorium, Kagoshima, Japan, 1994
  • Nariwa Museum, Okayama Prefecture, Japan, 1994
  • Atelier in Oyodo Annex, Osaka, Japan, 1995
  • Nagaragawa Convention Center, Gifu, Japan, 1995
  • Naoshima Contemporary Art Museum Annex, Naoshima, Kagawa Prefecture, Japan, 1995
  • Meditation Space, UNESCO, Paris, France, 1995
  • Shanghai Pusan Ferry Terminal, Osaka, Japan, 1996
  • Museum of Literature II, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
  • Gallery Chiisaime (Sawada House), Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
  • Museum of Gojo Culture & Annex, Gojo, Nara Prefecture, Japan, 1997
  • TOTO Seminar House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
  • Yokogurayama Natural Forest Museum, Kochi Prefecture, Japan, 1997
  • Harima Kogen Higashi Primary School & Junior High School, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
  • Koumi Kogen Museum, Nagano Prefecture, Japan, 1997
  • Eychaner/Lee House, Chicago, Illinois, 1997
  • Daikoku Denki Headquarters Building, Aichi Prefecture, Japan, 1998
  • Daylight Museum, Shiga Prefecture, Japan, 1998
  • Junichi Watanabe Memorial Hall, Sapporo, Japan, 1998
  • Asahi Shimbun Okayama Bureau, Okayama, Japan, 1998
  • Siddhartha Children and Women Hospital, Butwal, Nepal, 1998
  • Church of the Light Sunday School, Ibaraki, Osaka Prefecture, Japan, 1999
  • Rokko Housing III, Kobe, Japan, 1999
  • Shell Museum, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1999
  • FABRICA (Benetton Communication Research Center), Treviso, Italy, 2000
  • Awaji-Yumebutai, Hyōgo Prefecture, Japan, 2000 map
  • Rockfield Shizuoka Factory, Shizuoka, Japan, 2000
  • The Pulitzer Foundation for the Arts, St. Louis, Missouri, 2001 [6]
  • Komyo-ji (shrine) Saijo, Ehime prefecture, Japan (2001)
  • Ryotaro Shiba Memorial Museum, Higashiosaka, Osaka prefecture, Japan, 2001
  • Teatro Armani-Armani World Headquarters, Milan, Italy (2001)
  • Hyogo Prefectural Museum of Art, Kobe, Hyōgo Prefecture, Japan, 2002 [7]
  • Modern Art Museum of Fort Worth, Fort Worth, Texas, 2002 [8]
  • Piccadilly Gardens, Manchester, UK, 2003
  • 4x4 house, Chiyoda-ku, Tokyo, Japan, 2003
  • Chichu Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 2004 [9]
  • Langen Foundation, Hombroich near Neuss, Germany, 2004 [10]
  • Morimoto restaurant in the Chelsea Market, his first project in Manhattan, opened January 2006.
  • Omotesando Hills, Jingumae 4-Chome, Tokyo, Japan, 2006

 

کلیسای نور
Church of the light

 

    این نماز خانه در یک منطقه آرام مسکونی قرار گرفته و جهت آن بر اساس تابش خورشید و موقعیت قرار گیری کلیسای مجاور می باشد.

    کلیسا دارای حجمی مکعبی مستطیل شکل (سه برابر یک مکعب) است که به وسیله یک دیوار محوطه با زاویه ۱۵ درجه بریده شده است این دیوار فضا را به دو قسمت نمازخانه و ورودی مثلثی شکل تقسیم می کند شخصی که از طریق بازشو زاویه دار روی دیوار وارد می شود باید ۱۸۰ درجه بچرخد تا روبروی نمازخانه قرار گیرد. کف نمازخانه به وسیله پله هایی به سمت محراب شیب دارد. در دیوار پشت محراب چند شکاف عمودی و افقی ایجاد شده تا صلیبی را به وجود آورند. کف آن و نیمکت ها نیز از الوارهای کم ارزش ساخته شده است تا با سطح زبر و ناصافشان هویت بی پیرایه و با صداقت فضا را مورد تاکید قرار دهند.

    جمع تضاد یکی از اصول کاری و تفکر تادائو آندو می باشد که در کلیسای نور نیز مشاهده می شود قرار گرفتن یک ورودی (خط) مورب در برابر حجم مکعب و منظم نمازخانه استفاده از کنتراست نور که حجم تاریک کلیسا به وسیله نورهایی به شکل صلیب روشن می شود که به نوعی تداعی کننده و تقابل خوبی و بدی نیز می باشند. استفاده از تضاد حتی در بین مصالح انتخاب شده از طرف آندو نیز به چشم می خورد یعنی بتن و شیشه.

    به کار گیری و استفاده از تضاد این امکان را می دهد که هر یک از عناصر استفاده شده در بنا شدت و بیان صریح تری یافته و این حس را نیز به مخاطب خود انتقال دهند. برای مثال شیشه و بتن که در کارهای آندو به وفور دیده می شود: بتن ماهیتی زبر خشن و بسته (از نظر دید) دارد و در کنار آن شیشه که ماهیتی شفاف صاف دارد به کار برده شده است. تضاد این دو عنصر کنار هم باعث می شود تا خصوصیات بتن بیشتر به چشم بخرد در همین هال هم بتن به شیشه شفافیت بیشتری نیز می دهد. همین اتفاق برای نور و تاریکی در کلیسای نور افتاده که باعث شده این کلیسا به یکی از معروفترین کارهای تاداو آندو تبدیل شود.

مسعود ورسه ای ; ۱:٢۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/٩/۱٥
    پيام هاي ديگران ()    +